روز اول كه نگاهم كردی قلبم فرو ریخت وقتی چشمانت را در چشمانم خیره كردی می خواستم فریاد بزنم كه ای زیبای من چه چیزی در این چشمان تو فریاد می زند و پنهان است كه این گونه ذره ذره مرا خرد می كنی وقتی كه دستان لطیفت را به سوی من دراز كردی میخواستیم  كه بر آن بوسه بزنم اما قرمزی گونه هایم اجازه نمی داد در آن لحظه آرزو كردم كه ای كاش این دستها تكه ای از وجود من بودند .

قدر هر چه گل ديدم مرا آزار کردی تو
خيانت را دوباره در دلم تکرار کردی تو
عجب ديوانه بودم من که بستم دل به چشمانت
و کار قلب اين دیوانه را دشوار کردی تو
چقدر از التماسم پيش مردم آبرويم رفت
چقدر اين چشم ها را پيش مردم خوار کردی تو
شنيدم بارها با ..........وليکن حيف
شهامت مال هر کس نيست پس انکار کردی تو
چقدر اشعار زيبايی برايم خواندی و گفتی
و بازی با دل بيمار من بسيار کردی تو
نمی بخشم تو را ، او را و هر کس را که بد باشد

خدایم خود تلافی می کند هر کار کردی تو
دلم را ديگر از هرچه نگاه و آرزو کندم
تمام پنجره های مرا ديوار کردی تو
چه حسنی داشت درد اين شکست تلخ ميدانم
مرا از خواب عشق و عاشقی بيدار کردی تو

چقدر دوست داشتم یک نفر از من می پرسید چرا نگاه هایت انقدر غمگین است ؟ چرا لبخندهایت انقدر بی رنگ است  اما افسوس ... هیچ کس نبود همیشه من بودم و من و تنهایی پر از خاطره . آری با  تو  هستم .. با تویی که از کنارم گذشتی... و حتی یک بار هم نپرسیدی چرا چشم هایت همیشه بارانی است .