در این سیاهی شب در این سكوت سرد تازیانه های زندگی زائر خیالم را به زشت ترین ثانیه ها فرا می خواند و چشمانم چونان چشمه ای خشك در انتظار باران های بهاری نگاه خود را به آسمان می دوزد امید را می بینم كه رخت بربسته و شور و شوق را لباس می پوشاند تا سفری طولانی آغاز كند حال دلم خالی از این صاحبخانه هاست كه تركش كرده اند حتی به تكه  ابری پاییزی نفروختندش آنها قالیچه ی كهنه ی خاطرات را در كوله بار خویش قرار دادند ومن در این ویرانه ی خالی باید چشم به راه كدامین نور باشم ؟؟؟؟؟