شوق پرواز

در سکوت تنهايي خود به يادتت مي افتم و سرپاي وجودم از عشقت لبريز ميشود به اميدي روزي که بيايي و غروب دلتنگيها را به سپيده با تو بودن برساني و دفتر سرنوشت مرا با سرانگشت معجزه گرت ورق بزني وقتي به تو فکر ميکنم در خلوت تنهاييم ديگر تنها نيستم....

▼ جز از او از همه کس بگسستم

در ببندید و بگویید که من

جز از او از همه کس بگسستم

کس اگر گفت چرا باکم نیست

فاش گویید که عاشق هستم

قاصدی گر خبر آورد ز دور

زود پرسید که پیغام از کیست

گر از او نیست بگویید آن زن

دیر گاهیست در این منزل نیست

▼ آسمان را در نگاه خاک معنا کرد و رفت

هر کسی آمد مرا در خویش پیدا کرد و رفت

در نگاهم بی کسی را یک معما کرد ورفت

تا کلید خستگی درهای حسرت را گشود

تکه های قلب خود را نذر فردا کرد و رفت

فکرهای خسته اش را پشت افکارم نوشت

نسخه های بی کسی را باز امضا کرد و رفت

در نگاهی که مرورش یاد آبی پاک بود

کینه های کهنه اش را غرق دریا کرد و رفت

دستهایش را پر از باران احساسم نمود

آسمان را در نگاه خاک معنا کرد و رفت

▼ دل تنها

باز هم هیچ دلی مثل دلم تنها نیست

خسته تر از دل من باز در این دنیا نیست

تاروپودم همه از رنج و پریشانی بود

فصه ی زندگیم آه کمی طولانیست

خسته از دورترین ملک خدا می آیم

با من ازروز ازل همسفری اما نیست

بار اندوه مرا شانه ی شب می فهمد

مثل شب هیچکسی منتظر فردا نیست

گرچه این مردم بی حوصله هم می دانند،

طاقتم بیشتر از برگ گلی حتی نیست

باز باید بنویسم بخدا ای مردم

مثل من هیچکسی تنها نیست

▼ غزل دلتنگی

هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم

با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم

اندوه من انبوه تر از دامن الوند

بشکوه تر از کوه دماوند غرورم

یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است

تنها سر مویی ز سر موی تو دورم

ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش

تو قاف قرار من و من عین عبورم

بگذار به بالای بلند تو ببالم

کز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورم

▼ زندگی

زندگي را مي توان درغنچه ها تفسير کرد

با نگاه سبز باران عشق را تعبير کرد

زندگي راپر ز احساس کبو تر ها نمود

کينه را با نگاه ساده اي زنجير کرد

همچو شبنم چشم را درچشم شقايهاگشود

طرح يک لبخند را بر برگ گل تصوير کرد

زندگي را مي توان در خلوت هر صبحدم

با وضوئي با دعايي با خدا تقدير کرد

کاش ميشد لحظه ها را قاب کرد

روزهای تیره را خواب کرد....

▼ تا تو رفتی همه گفتند : از دل برود هر انکه از دیده برفت

تا تو رفتی همه گفتند : از دل برود هر انکه از دیده برفت

و به ناباوری و غصه ی من خندیدند .

کاش می امدی و می دیدی

که در این عرصه ی دنیای بزرگ... چه غم الوده جدایی ها هست ...

و بدانی که :

از دل نرود هر انکه از دیده برفت...

▼ مهمان ناخوانده

نمی خواهم چیزی بنویسم .اما هرروزکه می گذرد،دلتنگی هایم چون میهمان ناخوانده ای حریم احساسم را لکه دار می کنند . و من از روی جبرونه اختیار ، بغض های نیمه فرو خورده ام را بر روی برگ های دفترمنعکس می کنم . با این که به قول سهراب : دیروز زندگی را جور دیگر دیده بودم وبرای فرداهای نیامده ، سایه روشن های آبی کشیده بودم ونقطه سرخط های بی پایان رابا فاصله های کم کنارهم گذاشته بودم که مبادا حضورکلمات شکسته وتنها را احساس کنند وغربت را ضمیمه ی ورق های مچاله شده ی دفتر ؛امااین بارهم نشدکه سکوت کنم ونگویم چگونه درلحظه لحظه های تنهایی می شکنم وقتی می دانم هرچقدرهم که بخواهم ، دیگر نمی توانم دیوارهای قفس را بر دارم واز دریچه ی دنیا پرواز را آغاز کنم .

▼ قصه ی امروز

دیروز تمام قصه ام بودی

امروز تمام غصه ام

از فردا...نه می ترسم نه می هراسم

فردا را با غصه ی قصه ی عشق تو خواهم ساخت

همبازی!!...

بازی را به تو وعشق تو آسان نخواهم باخت

«صفحه قبل :||: صفحه بعد»